Niektóre zwierzęta w dzień śpią, a w nocy wykazują aktywność. Dlatego nazywa sieje zwierzętami nocnymi. Należy do nich większość małych ssaków oraz wiele owadów i innych bezkręgowców. Aktywne nocą są również niektóre ptaki, natomiast np. ani wiewiórki, ani małpy nie są zwierzętami nocnymi, gdyż ciemność uniemożliwiałaby im ocenę odległości przy skokach z gałęzi na gałąź. Na ogół zwierzęta nocne mają słabo rozwinięty zmysł wzroku, ponieważ oczy działają sprawnie przy świetle. Do wyjątków należą sowy, które dzięki wielkim oczom widzą nocą tak samo dobrze jak w dzień. Wiele zwierząt nocnych ma natomiast dobrze rozwinięty zmysł powonienia oraz słuch. Często pozostawiają one ścieżkę zapachową, która pozwala im odnaleźć drogę do kryjówki.

Nazwa tych nagród pochodzi od nazwiska szwedzkiego przemysłowca, wynalazcy dynamitu, Alfreda Nobla. Przed swoją śmiercią w 1896 r. przeznaczył on dużą sumę pieniędzy na nagrody dla ludzi, którzy przyczyniają się do ulepszania świata. W 1900 r. ustanowiono szwedzko-norweską Fundację Nobla w celu realizowania testamentu ofiarodawcy. Pierwsze nagrody przyznano w 1901 r. w dziedzinie fizyki, chemii, medycyny lub fizjologii, literatury oraz za działalność na rzecz pokoju. Od 1969 r. przyznaje się też nagrodę w dziedzinie nauk ekonomicznych. Nagrody są wręczane co roku 10 grudnia, w rocznicę śmierci Nobla, w Sztokholmie i w Oslo. Na nagrodę składa się złoty medal, dyplom i pewna suma pieniędzy. Nagrody przyznają: członkowie Królewskiej Szwedzkiej Akademii Nauk (w dziedzinie fizyki, chemii i nauk ekonomicznych), Królewskiego Karolińskiego Instytutu Medyczno-Chirurgicznego (w dziedzinie medycyny lub fizjologii) oraz Akademii Szwedzkiej (literatura) i Komitetu Nobla parlamentu norweskiego (nagroda pokojowa).

Rośliny pobierają też pewne ilości azotu z powietrza, za pośrednictwem bakterii żyjących w korzeniach i przetwarzających wolny azot z powietrza w przyswajalne związki azotowe. Również wyładowania elektryczne podczas burzy przyczyniają się do powstawania w powietrzu związków azotowych, które następnie -wraz z opadami deszczu – dostają się do gleby. Wyzwalający się w procesie rozkładu gnilnego roślin wolny azot gazowy powraca do atmosfery. W ten sposób azot krąży: z atmosfery przenika do roślin, a z roślin dostaje się znów do atmosfery. Obieg ten umożliwia ciągłość życia. Używanie nawozów azotowych może doprowadzić do nagromadzenia się w glebie dużych ilości azotanów. Wypłukiwane z gleby przez wody deszczowe, przenikają one do wód powierzchniowych i podziemnych, powodując ich zanieczyszczenie, co może stać się przyczyną zachorowań. W morzach azotany sprzyjają nadmiernemu rozmnażaniu się glonów, oddziałując tym samym negatywnie na połowy ryb.

Choć ludzie i zwierzęta ciągle wdychają azot, zaspokajanie ich zapotrzebowania na ten pierwiastek dokonuje się przede wszystkim w inny sposób – stanowi mianowicie część procesu obiegu azotu w przyrodzie. Dostaje się on do organizmu człowieka czy zwierzęcia ze spożywanym pokarmem, zawierającym związki azotu. Związki te występują w roślinach, toteż człowiek pobiera je ze zjadanych roślin bądź mięsa zwierząt roślinożernych. Rośliny z kolei pobierają niezbędne związki azotowe z gleby za pomocą systemu korzeniowego. Związki te tworzą się w glebie z rozkładu martwych organizmów roślinnych i zwierzęcych oraz z nawozu i kompostu dodawanego do gleby przez rolników. Dla osiągnięcia wyższych plonów często nawozi się glebę związkami azotowymi; ich brak powoduje, że rośliny żółkną i słabiej rosną.

W stanie wolnym azot jest gazem stanowiącym około 4/s składu atmosfery. Można go wydzielić z powietrza przez skroplenie (ochłodzenie do postaci ciekłej). Azot trudno wiąże się z innymi substancjami (w temperaturze pokojowej jest bierny chemicznie). Wprowadza się go często do opakowań z artykułami spożywczymi, by utrzymywać ich świeżość i chronić je przed zepsuciem. Azot jest pierwiastkiem, podobnie jak węgiel i tlen; łączy się z nimi, a także z innymi pierwiastkami, w związki azotowe. Wszystkie organizmy żywe zawierają związki azotu. Niektóre z nich, np. aminokwasy i białka, są podstawą życia. Azot skrapla się w temperaturze -196°C. Tę bardzo zimną ciecz stosuje się do szybkiego zamrażania konserwowanej żywności. Azot może jednak wywoływać znaczne komplikacje zdrowotne u nurków używających akwalungów. W czasie głębokiego lub długotrwałego zanurzenia wzrost ciśnienia powietrza w płucach nurka powoduje rozpuszczanie się azotu w jego krwi. Przy zbyt szybkim wynurzeniu na powierzchnię azot spienia krew, wywołując silny ból i groźny dla organizmu szok. Ze względów bezpieczeństwa nurkowie muszą więc przestrzegać odpowiedniej głębokości i czasu nurkowania, a wynurzać się wolno i stopniowo.

W Wielkiej Brytanii pierwsze gazety zaczęły wychodzić w XVII w. Były jednostronicowe i ukazywały się raz na tydzień. Podczas wojny domowej w Anglii (1642-1649) rój aliści i zwolennicy parlamentu zaczęli wydawać konkurencyjne gazety z wiadomościami, artykułami wstępnymi, a nawet reklamami; prasę tę ilustrowano drzeworytami. Zarówno Oliver Cromwell, jak i Stuartowie starali się wzajemnie podważać wiarygodność informacji podawanych przez przeciwników; dopiero w następnym stuleciu dziennikarze zdobyli większą niezależność i swobodę wypowiedzi. Pierwszą gazetą sprzedawaną w milionowym nakładzie była „Daily Maił”. Przyniosła ona swemu właścicielowi, lordowi Northcliffe’owi, ogromne zyski. On pierwszy zbił fortunę na przemyśle prasowym. Najstarszą ogólnokrajową gazetą w Wielkiej Brytanii jest „The Observer”, po raz pierwszy wydrukowany w 1791 r.

Za gazety płacą czytelnicy, ale jest to dochód nie wystarczający na pokrycie kosztów produkcji. Ponad połowa tych kosztów zwraca się dopiero dzięki reklamom. W gazetach, których nakłady trafiają do rąk milionów czytelników, ceny za zamieszczanie reklam są bardzo wysokie. Aby sprzedać więcej egzemplarzy i mieć większy dochód z reklam, redakcje dołączają do gazet atrakcyjne dodatki. Czasem są to wkładki, poświęcone np. edukacji czy komputerom, lub też dodatki związane z ważnymi wydarzeniami, takimi chociażby jak igrzyska olimpijskie. Planując układ gazety, najpierw wyznacza się miejsce na reklamy, a następnie na najświeższe wiadomości. W żadnej gazecie nie ma dość miejsca na wydrukowanie wszystkich informacji. Dlatego codziennie zbierają się kolegia poszczególnych działów, by zdecydować, które z nich włączyć do bieżącego wydania i – co bardzo ważne -które zamieścić na pierwszej stronie.

Większość gazet na Zachodzie znajduje się w rękach prywatnych właścicieli. Niektórzy z nich to prawdziwi potentaci, dysponujący nieraz własnymi satelitami komunikacyjnymi, własną telewizją i rozgłośniami radiowymi. Na pierwszych stronach gazet zamieszcza się zawsze artykuły wstępne (zwane popularnie wstępniakami), zawierające komentarze do wydarzeń. Zazwyczaj są one odbiciem opinii właściciela gazety lub redakcji. Nie we wszystkich krajach prasa jest całkowicie niezależna. W niektórych działa cenzura, która dokonuje oceny artykułów pod kątem zgodności ich wymowy ze stanowiskiem władz. Wielkim powodzeniem cieszy się historyjka obrazkowa w odcinkach, autorstwa Charlesa Schulza z Kalifornii, ukazująca się pod tytułem „Peanuts” (Drobiazgi). Od 1950 r. zamieściło ją już ponad 2000 gazet w 68 krajach, z komentarzem w 26 językach.

Prasa jest bardzo zróżnicowana: obejmuje zarówno periodyki, jak i dzienniki; istnieją gazety ogólnokrajowe i lokalne, a w wielu regionach krajów zachodnioeuropejskich wydaje się także gazety zawierające same reklamy. W redakcjach gazet pracują dziennikarze, którzy śledzą na bieżąco wydarzenia i donoszą o nich czytelnikom. Większość spośród tych dziennikarzy to reporterzy, ustawicznie poszukujący tematów i informacji. Rozwinęły się agencje prasowe, takie jak Exchange Telegraph czy Reuters, które zatrudniają dziennikarzy zbierających wiadomości na całym świecie, po czym odsprzedają je poszczególnym pismom. W ten sposób koszty pozyskiwania informacji są znacznie niższe. Najlepiej sprzedającym się dziennikiem w Wielkiej Brytanii jest „The Sun”. Liczbę jego czytelników szacuje się na ponad 10 min.

Netball to gra zespołowa rozgrywana przez dwie siedmioosobowe drużyny, uprawiana głównie przez kobiety i dziewczęta, choć ostatnio zyskuje również popularność wśród mężczyzn. Spotkania są rozgrywane na prostokątnym otwartym boisku o utwardzonej nawierzchni. Celem gry jest uzyskanie punktów za rzuty piłką do kosza przeciwnika, umieszczonego około 3 m nad ziemią. Mecz składa się z trzech tercji trwających po 15 minut albo z dwóch części po 20 minut. Każdy gracz zajmuje określone miejsce na boisku; bieg z piłką jest niedozwolony, a ruch do przodu – możliwy tylko przy podawaniu piłki do strzelającego lub atakującego, czyli graczy uprawnionych do zdobywania punktów za rzuty do kosza. Atrakcyjność tej gry polega na prostocie reguł (wystarczy opanować umiejętność łapania i rzucania piłką).